They fuckn’ drown em in that shit

Mayonaise

Ik las dat een tijdje geleden een vrachtschip gevuld met eten de lucht in is geschoten. De magen van 6 hongerige ISS-ruimtestationmedewerkers begonnen te rammelen en dus stelden de Russen een soort vervroegd kerstpakketje samen. 1 product nam in dat ruimtelijke winkelkarretje een prominente plaats in: mayonaise.[1]

Japanners gebruiken een groene variant in de sushi, in Frankrijk smaakt ‘ie citroenzuur of avec un peu de moutarde, terwijl de Belgen er standaard suiker in verweken. De Russen zijn in Europa de enigen die meer mayonaise dan ketchup consumeren en bij ons heeft de frietboer genoeg aan de duiding ‘met’.

Kortom: een populair sausje.

Er kleven echter nadelen aan dit goedje. Mayonaise staat te boek als ongezond en men denkt vaak dat zelf mayonaise maken het niveau van een worteltrekkende wiskundesom nadert. Beide grote larie.

Ik pleit er hierbij uiteraard niet voor dat je je bordje biologische geitenyoghurt ’s ochtends moet inruilen voor een grote slok uit een tube Zaanse mayonaise, maar een lik verse zelfgemaakte mayo laat ieder lichaam graag oogluikend toe. Daarnaast kan ik je garanderen dat mayonaise maken echt een eitje is. Zo niet, laat het me weten; ik kom je helpen. (schrijf ik dit echt?)

Hou de volgende verhouding aan en zorg ervoor dat alle ingrediënten dezelfde temperatuur hebben:

Voor 2 personen: 2 eigelen, ½ el mosterd, ½ el lauw water, ½ el azijn (of citroensap) en 2 dl olie: arachide, olijf of zonnebloem: wat jij wil.

Je kunt mayonaise met de hand maken, maar als beginner zou ik de staafmixer en de bijbehorende smalle, plastic beker gebruiken.

Gooi het eigeel in de smalle beker. Klop het los met een vork tot een gladde massa. Voeg het water, de azijn en mosterd toe. Meng dit, wederom met je vork, tot het egaal is. Zet de staafmixer in de beker, begin te mixen en voeg daarna in een dun straaltje de olie toe. In een paar tellen geloof je je ogen niet: je hebt zelf mayo gemaakt!

Ik ga deze keer voor een Aziatische variant: ik vervang de azijn voor limoensap en ik voeg zodra de basismayonaise af is het volgende toe: 4 druppels sesamolie, een beetje limoenschil, gehakte verse koriander en een beetje gehakte verse rode peper.  

Maar varieer er in godsnaam op los! Met: kerrie, komijn, wasabi, mierikswortel, meer citroen-/ limoensap, knoflook, verse kruiden, meer mosterd, zout & peper.

Gebruik de mayonaise als basis voor sladressing, op een BLT of om de mosselen in te dopen. Of…. Waar niet? Ik kan me niet voorstellen dat je veel overhoudt, maar onthoud dat het in de ijskast maximaal een week goed blijft.

---

[1] http://www.ad.nl/ad/nl/1013/Buitenland/article/detail/3482998/2013/07/28/Ruimtevrachtschip-brengt-mayonaise-en-thee-naar-ISS.dhtml

’t Is wel een beetje zwaar; 32 jaar

Moby, Ricky Koole, Ludacris en ik hebben iets gemeen: we vieren 11 september allen onze geboortedag. Raar eigenlijk dat dit een feest waard is, zo bijzonder is het niet; het lijkt me dat we niet bepaald de enige zijn met een verjaardag.

Vroeger was me hierover overigens een compleet andere mening toebedeeld. Toen vond ik mijn verjaardag dermate belangrijk dat ik in juli, terwijl we een maand toefden aan de bloedhete Franse westkust, iedere dag, ieder lid van de familie, minimaal 17 x vertelde hoeveel nachtjes ik nog slapen moest tot de grote dag. Op een goed moment leken de brandende Bordeauxse zon en mijn repeterende verkondiging bij mijn vader zijn kookpunt te hebben bewerkstelligd: om de gemoederen te sussen werd er stante pede een ‘pre-verjaardag voor Kee’ ingelast. Op voorwaarde dat ik tot 11 september mijn snaveltje hierover gesloten zou houden. De aanhouder won in dit geval dus 2 x; prima deal.

Terug naar het heden: 32 jaar. Wel een beetje raar. En zwaar. Maar de hele dag depressief, in mezelf neuriënd onder een dikke deken in bed liggen zal niets afdoen aan dit voldongen feit. Er zit dus niets anders op: vieren!

Maar hoe? Beyonceetje is me net een paar dagen voor en ik las wat haar aanpak was: ze huurde een week een jacht voor 350.000 dollar. Die prijs was echter wel exclusief benzine, personeel, eten en drinken. Tijdens die week werd ze gespot al hangende over de reling met een flesje Armand de Brignac à $650, dus daar zullen nog wel een paar luttele ruggetjes verbrast zijn. Lijkt me dat je van zo’n glaasje bubbels op een boot best misselijk kunt worden. Ik heb al niet zulke zeebenen, daarom kies ik tóch voor een andere aanpak.

Taart

Ik ben niet zo’n zoetekauw, daarom een hartige vijgenblauwekaastaart

Je begint bij het deeg: kneep de bloem, meel, 1 tl zout, 2 tl kerrie, boter en walnoten in een beslagkom tot een kruimelig geheel. Klop de eidooier los en meng dat met 3 el koud water. Ding mengseltje voeg je aan het deeg toe. Dan kneed je het deeg tot bol. Bekleed met dit deeg een ingevette springvorm van +/- 24/26 cm doorsnee. Zet de vorm in de ijskast.

Verhit een grote klont roomboter in een braadpan en bak daar de sjalotten in aan, voeg 2 tl kerrie en de blaadjes tijm van 8 takjes toe. Roer dit om tot het gaar is en laat het afkoelen.

Klop de eieren met de beker slagroom en de crème fraîche los. Verkruimel hier de kaas doorheen, voeg een snuf zout, ruim versgemalen peper en het uienmengsel toe.

Verwarm de oven voor op 200 graden. Bak dan de bodem alvast even; ongeveer 20 minuten. Vul dan de taart met de vulling, leg de gehalveerde vijgen in het mengsel en strooi er wat blaadjes tijm overheen. Bak de taart nu af op 180 graden. Ongeveer 50 minuten tot hij mooi bruin is en de vulling nog een beetje wiebelt.

Mooi, machtig en feestelijk!

(H)eet

Moeder natuur heeft besloten september in cognito 2013 binnen te laten sluipen: haar imago van herfstmaand heeft zich gelukkig nog niet gemanifesteerd. Dit stelt me in de gelegenheid om nog maar eens met een zomers gerecht op de proppen te komen. Hoe typeert zich eigenlijk een gerecht dat in de smaak valt wanneer je je loom, halfgaar voortbeweegt en als je hoofd ziedend op je romp balanceert?

Het voelt paradoxaal dat op de warmste plekken van deze globe men nog hetere gerechten naar binnen schuift. De verklaring daarvoor is echter simpel: het is een gevolg van de evolutionaire struggle for life tussen de mens en bacteriën. Hoe warmer een land, hoe bederfelijker het voedsel en des te sterker de specerijen en kruiden die worden gebruikt om die eencellige vriendjes de nek om te draaien. Knoflook, uien, piment en oregano blijken het best te zijn: ze doden álle bacteriën. Tijm, kaneel, dragon en komijn doden 80 procent, Spaanse pepers en chilipepers 75 procent. Witte en zwarte peper, gember, anijs, selderie en citroensap belemmeren maar een kwart van de bacteriën in hun groei.[1]

Dus: gezien de tropische weersvoorspellingen doe ik er het best aan een pittig maal op het menu te laten pronken, zoveel is duidelijk.

Maar valt dat wel in de smaak? Of iemand van pittig eten houdt schijnt te worden bepaald door je persoonlijkheid. Uit onderzoek is gebleken dat zogenaamde ‘sensatiezoekers’ maaltijden lekkerder beginnen te vinden wanneer het brandende gevoel in de mond toeneemt, waar burgerlijke huismusjes hun bestek al snel horizontaal op hun bord leggen.[2]

Bij mij rijst meteen de vraag: welke struggle for life wordt een muurbloem die in Al Aziziyah, Libië (warmste plek ooit gemeten: 58°c) ter wereld komt in de schoot geworpen? Maar dat geheel terzijde..

Welnu, hier een gerecht voor de thrillseekers onder ons.

(En als je iets minder thrill seeked: de rode peper kan tegenwoordig prima vervangen worden door een uurtje ijskast)

Ceviche asian style

Snij de vis in gelijke blokjes van ongeveer 2 cm.

Pers de limoen uit en voeg aan het sap de volgende ingrediënten toe: de fijngesneden rode peper, geraspte gember, 2 el vissaus, 1 tl suiker, 4 druppels sesamolie, een geplette teen knoflook, rode ui in ringen, een scheutje olijfolie en wat versgemalen peper. Roer dit mengsel om en voeg de visblokjes toe. Dek af en zet in de ijskast voor minimaal 30 minuten en maximaal 2 uur. Het zuur uit de limoen laat de eiwitten van de vis stollen, dus hoe langer je hem marineert, hoe gaarder de vis wordt. Kijk vooral af en toe even hoe de vis erbij ligt.

Snij ondertussen de komkommer en de gele paprika in reepjes, de radijs in plakjes en de koriander in snippers.

Wanneer jij de vis perfect vindt, moet je een beslissing maken. Makkelijk of minder makkelijk: òf je gaat voor de salade, òf je kiest voor de springrolls.

Salade

Neem een grote sla-bak en meng daarin de uitgelekte vis en alle andere  ingrediënten. Breng op smaak met een beetje olijfolie, zout & peper. Strooi er uiteindelijk de kokosrasp (niet te veel!) en pinda’s overheen.

Springrolls

Zet 1 droog bord en 1 bord met een laagje warm water klaar. Haal een rijstvel door het warme water en leg het daarna op het droge bord. Vul dan het midden van het vel met een beetje van de uitgelekte vis, de groenten, koriander, pinda’s en kokosrasp. Zorg dat je van de rand minimaal 2 cm ruimte overlaat. Klap dan de 2 zijkanten naar binnen, klap de onderkant van het vel over de vulling en rol hem naar boven op. Oefening baart kunst, zeg maar;-)

Je kunt de rolletjes in zijn geheel of schuin doorgesneden serveren.

Klaar!

NB: Ben jij een liefhebber van ceviche? En heb je gister iets te ver in het glaasje gekeken? Dan daag ik je uit: waag je eens aan ‘Tigers milk’; de in een glaasje geserveerde overgebleven ceviche-marinade met een scheutje wodka. Daaag katertje!

Tip: de witvis is goed te vervangen door garnalen.

---

[1] http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2844/Archief/archief/article/detail/4599751998/03/07/Evolutie-trekt-pittig-eten-voor.dhtml

[2] http://www.nu.nl/wetenschap/3529329/persoonlijkheid-bepaalt-of-iemand-van-pittig-houdt.html