Andere koek

Aangezien lieverkoekjes niet worden gebakken, wil je wel eens andere koek. Daarom hier een recept waarmee je jouw koekjes van eigen deeg maakt. Geen zorgen: dit is geen kletskoek, het is gesneden koek, je zal ze slikken als zoete koek en voor je het weet is deze koek op.

Quinoa-spinazie-fetakoekjes

Voor 8 stuks

Ontdooi een half pak diepvriesspinazie. Zodra het compleet ontdooit is, leg je het in een vergiet en pers je alle vocht eruit.

Kook 2 kopjes quinoa gaar in 3 kopjes water met wat zout en peper. Kook door tot de quinoa droog is en dus alle vocht heeft opgenomen. Laat dit afkoelen.

Meng dan de quinoa, spinazie, 1 losgeklopt biologisch ei, 1 fijngesneden bos-/ lente-ui, een ruime hand versnipperde verse basilicum, 1 verbrokkelde plak feta (+/- 150 gram), 2 tl kerrie, een beetje verse of gedroogde rode peper als je van pit houdt, versgemalen peper en zout door elkaar. Het is belangrijk dat het een goed gemengde en droge massa is. Twijfel je daaraan? Voeg dan een beetje bloem toe. Vorm er dan in je handpalm koekjes van. Zet ze nog even in de ijskast om op te stijven. Ten slotte gooi je een klont roomboter of een laag olijfolie in de pan en bak je jouw zoute koekjes van eigen quinoadeeg goudbruin.

Dank je de koekoek!

PS als we het toch over deze lariekoek hebben kan ik je dit weetje niet onthouden. In het frans heeft men het over biscuit. Bis en cuit. Dat betekent tweemaal gebakken.

With lof

"Mensen die voor het eerst met een potentiële partner afspreken, kunnen restaurants beter vermijden."[1] Aldus nu.nl.

Error in mijn hoofd. Want hoe zat het dan ook alweer met die mannelijke liefde die via de maag hoogtij viert?! Volgens de Amerikaanse onderzoeker vergroot je je kansen door te kiezen voor een potje bowlen. Dan vraag ik me toch ten zeerste af of ik me, met m’n platte, stinkende roodblauwe bowlingschoenen, een walm van warm pils en koude bitterballen en zonder ook maar 1 strike aan de horizon, van mijn beste kant kan laten zien.

Dan toch liever eten. Maar niet zomaar eten. Eten with love.

Het synoniem van loven, is verheerlijken. Laat ik daar nou net het ideale recept voor hebben!

Neem voor een lunchgerecht voor 2 personen:

1 stronkje witlof, 1 appel, 1 sinaasappel, 1 halve mango, 1 stengel bleekselderij, 1 halve avocado en 1 kiwi.

Snij de witlof over dwars in 4 delen. Aan de onderkant van de binnenkant zie je een stukje zitten dat iets glaziger is; dat is bitter, dus snij dat weg. Hak de witlof, en alle andere ingrediënten in kleine stukjes/ blokjes.

Snij dan 1 granaatappelin 2-en. Je kunt met een lepel de mooie rode pitten eruit wippen. Het is een beetje een priegelwerk, maar je smaakpapillen zullen je uiteindelijk dankbaar zijn;-)

Gooi alles in een schaal met daarbij: 1 grote hand hazelnoten, wat alfalfa en een handje zaden als je die in huis hebt (zoals: geroosterde zonnebloem-/ pompoenzaden)

Voor de dressing meng je: 2 el gladde mosterd, 2 el olijfolie, 1 el witte wijn-/ of witte balsamicoazijn, 2 el (geiten-)yoghurt, 1 draai van de molen met chilipeper, wat versgemalen peper en wat zout. Even doorroeren en proeven. Naar wens? Zo niet, laat dan gerust jouw spontane ingeving de vrije loop.

Alles husselen en klaar: lof with love!

---

[1] http://www.nu.nl/lifestyle/3485392/restaurant-slechtste-plek-eerste-afspraakje.html

Slade

Koelkast, gebak, colbert en tapijt. Jort Kelder-aanhangers èn degenen die een vader als ik hebben voelen bij het horen van deze woorden hun haren subiet opstijgen. Nee, ‘ons soort mensen’ laat nog liever de taart uit de ijskast op ons jasje en vloerkleed vallen dan dat we die termen in de mond nemen.

Het woord salade hoort overigens ook in dat rijtje thuis. Wat er toe leidde dat mijn vader vroeger te midden van een vol terras mij het schaamrood op de kaken bezorgde als hij de kelner verzocht om een geitenkaassla. Zijn bestelling 3 keer herhalen was schering en inslag, waardoor ik mij gedwongen voelde op te treden als een soort tolk; “Mijn vader wil graag een salade geitenkaas”…

Het nut van die woordelijke taboes is mij tot op heden niet bekend. Daarom kies ik in de tussentijd maar voor de gulden middenweg: de ingrediënten liggen bij mij in de ijskast en dit is een recept van een overheerlijk sa-la-de.

Salade voor in de lente met radijs, gegrilde courgette en feta

Bijgerecht voor 4 personen

Spoel 1 courgette af, halveer hem en snij elke helft in de lengte in dunne plakken. Zet de grillpan op het vuur en laat hem heet worden. Leg dan de plakken courgette in de pan en keer ze als ze mooi bruin gestreept zijn. En, jawel je ziet het goed, olie is hierbij niet nodig; scheelt weer;-)

Was de inhoud van 1 zak radijsjes en snij ze in dunne plakjes. Pak vervolgens een pannetje waar je een halve zak ingevroren dop-/ tuinerwten in leegt. Giet hier kokend water over totdat het helemaal onderwater staat en laat dit 10 minuten staan. Giet daarna af. Gooi dan de courgette, radijs en doperwten in een schaal, verkruimel er een blok fetakaas (echte; dus gemaakt van schapen- en/ of geitenkaas!), 2 handen fijngeknipte verse basilicum, versgemalen peper, zout (niet te veel; de kaas is ook zout), 3 eetlepels goede olijfolie en 1 eetlepel witte wijn- of witte balsamicoazijnoverheen. Goed mengen en klaar is Kee!

‘Een kopje of een dopje?’

In deze meimaand, eimaand wil ik graag mijn eerste ei-ervaring, mijn 1e eirvaring, met jullie delen.

Ik ben opgegroeid in een gezin van 6, wat op zondagochtend zorgde voor grote chaos aan de keukentafel. Iedereen was uiterst druk met zichzelf; mijn grote zus stond er op dat Ace of Base op maximaal volume uit de speakers schalde. Met zijn geëtter deed mijn broer zijn uiterste best het bloed onder mijn kleine zusjes nagels te peuteren, waarop zij er alle noten van de toonladder uit brulde. Mijn vader bleef stoïcijns de NRC-weekendeditie door ploeteren en mijn moeder maakte de kakofonie compleet met het opschuimen van de, voor haar heilige, cappuccinomelk. Maar elke zondagochtend stond 1 zaak centraal. Als mijn vader de laatste letters van het nieuws had geabsorbeerd stelde hij steevast de vraag: ‘Wil jij een eitje uit een kopje, of uit een dopje?’ Net zo steevast raakte ik in blinde paniek omdat ik, 7 dagen na de vorige zondag, weer het verschil vergeten was. Maar wanneer ik om uitleg vroeg, leek papa een repeterende plaat: ‘Nee, wil jij een eitje in een kopje, of in eennn…’

Door schade en schande wist ik op den duur een ezelsbrug te bouwen: ‘dopje’ komt van eierdopje; dan kreeg ik een gekookt ei in een eierdop. Waar ‘kopje’ voor stond is hieronder te lezen. Toen ik dit eenmaal onder de knie had begreep ik niet waarom ik de vraag überhaupt gesteld kreeg. Maak. Proef. Daaaag dop!

Kook een biologisch ei halfhard, dus 4 minuten (opzetten met koud water). Laat het ei schrikken onder koud water, pel het en doe hem in een glas/ kopje.

Voeg hierna van het volgende een klein beetje/ snufje toe: versgemalen peper, klein klontje roomboter, scheutje melk, kerrie, maggi (liefst bio; zonder E621), een beetje mosterd en voor de binken onder ons een minibeetje beetje sambal. Even prakken en proeven. Als het te flauw is kun je van alles nog iets toevoegen. Uiteraard kun je hier ook eindeloos mee variëren.

Zo, weer een familiegeheim armer.

mEImaand

Pasen en Pinksteren vallen ook dit jaar niet op 1 dag, maar desalniettemin leggen wel alle vogels in mei een ei. Daarom is het hoog tijd dat de meimaand omgedoopt wordt tot eimaand.

Het ei verdient namelijk wel een maandje als je het mij vraagt: eieren zijn superlekker, veelzijdig en gezond. Die eerste 2 aspecten zul je na het lezen van mijn blog aan het eind van deze maand alleen maar beamen. Dat eieren gezond zijn neem ik aan van de momenteel mateloos populaire arts Kris Verburgh, de schrijver van de Voedselzandloper[1], die door zijn scheikundige kennis aantoont welke voedingsstoffen in het lichaam zorgen voor versnelde veroudering. Volgens hem is ei gezond; hij pleit voor een gekookt of gebakken ei met een zachte dooier. Maar uiteraard kun je op je eigen klompjes aanvoelen dat ook voor eieren geldt: geniet maar eet met mate (maar ook vooral mèt je maten!).

Wat je me moet beloven is dat wanneer je eieren eet, je kiest voor de diervriendelijkste optie. Let daarvoor op de code op de schaal.

Bijvoorbeeld: 0 – NL – 9024501. Het eerste cijfer staat voor de huisvesting van de kip: 0 = biologisch, 1 = vrije uitloop, 2 = scharrel, 3 = kook. De 2e letter staat voor land van afkomst en het 3e nummer geeft aan van welke boerderij het ei komt. Oftewel: je koopt alleen maar 0-eieren, beloofd?

Hierbij recept 1. Een Eizersterke klassieker: het gevulde ei.

Bedenk hoeveel hapjes je wil maken; 1 ei levert 2 hapjes op. Kook de eieren tot ze hard zijn, ongeveer 6 minuten. Laat ze schrikken onder koud water om ze vervolgens te pellen. Dan pak je een scherp mesje en snijdt je de eieren heel voorzichtig over de lengte in tweeën. Met een theelepel kun je nu het eigeel eruit wippen. Alle dooiers verzamel je in een bakje. Hier gooi je bij: versgemalen peper, kerrie, maggi, mosterd, mayonaise, sambal (liefst badjak) en fijngeknipte òf peterselie òf koriander; wat jij het lekkerst vindt. Voeg van alle ingrediënten eerst een beetje toe. Nadat je het goed geroerd hebt tot een gladde massa, proef je even of hij smaakt zoals je wil; de vulling mag best zwaar van smaak zijn, dat levert een mooi contrast op met het eiwit. Uiteraard kun je met de ingrediënten van de vulling oeverloos variëren.

Schep de vulling in een spuitzak en vul daarna de eieren. Het vullen gaat ook prima met 2 theelepels. Even een afwerken met een takje groen. Zo is terug gaan naar de ‘60 toch een eitje?

EIgenwijze tip 2:

Een omelet, net even anders: klop het aantal eieren waar je zin in hebt los met een garde en gooi hier wat peper, kerrie, maggi en een scheutje melk bij. Zet een koekenpan op hoog vuur en laat hier een klont kokosvet in smelten. Voeg dan het ei toe, zet het vuur laag en dek de pan af met een deksel. Een omelet wordt het lekkerst als je hem op 1 kant ‘slow cooked’. Je kunt nu kaas van jouw voorkeur toevoegen, maar zonder is ook lekker. De omelet is precies klaar als het ei bovenop gestold is. Laat hem niet langer staan; dan wordt ‘ie droog. Lekker als borrelhap of in reepjes bij een roerbakschotel.

En ook hierbij geldt: schroom niet om te variëren! Denk aan het toevoegen van gebakken paddenstoelen, bosui of garnalen.

EIzingwekkend lekker.

---

[1] http://www.voedselzandloper.com/