Je maintiendrecept

Ik ben fan van Willem van Oranje. 

Moet je nagaan: eerst ben je vriendjes met Karel en Filips om je vervolgens tegen deze paapse heersers te keren. Je maatje Marnix laat je een lied over je schrijven dat wellicht ooit in geen plaats anders dan Sotsji door de luidsprekers zal galmen. Je proeft als geboren lutheraan als het jou uitkomt ook lekker even aan het katholicisme en calvinisme. Je bent knap, slim, diplomatiek en avontuurlijk. De kleuren van jouw familie-outfitje vormen de aanzet tot de latere nationale vaandel, je mag jezelf de titel Vader des Vaderlands toe-eigenen en in 2004 word je geëerd tot nummer 2... op de lijst van de Grootste Nederlander. Tja, Willempie werd toen door een klein rekenfoutje verslagen door Pim. Balthasar Gerards[1]versus Volkert van der Graaf, zeg maar..

Ik kom erop omdat RTL nieuws onlangs berichtte dat er vanaf heden naast wit, rood en rosé ook oranje wijn bestaat. De oranje wijn wordt gemaakt van witte druiven die op dezelfde manier worden verwerkt als bij rode wijn; zo kan een oranje kleur ontstaan. Het verbaast me dat deze wijnsoort nog niet is geadopteerd door Nederlandse wijnmakers. Want wat is er nou mooier dan het produceren van een wijn met jouw nationale kleur? Ik weet zeker dat wanneer het glaasje druivennat dat Willem hief op de overwinning op Alva oranje was geweest, het nóg zoeter had gesmaakt.

Ter ere van deze held dit keer een recept waarin de kleur van het prinsdom verwerkt is: het oranje van de sinaasappel. Die overigens in de tijd dat Willem aan de dis zat nog voor China’s appel doorging; vandaar de uiteindelijke naam.

Geroosterde wintergroentensalade met sinaasappel

Snij de wortel, biet en knolselderij in kleine blokjes en verdeel ze over een bakplaat. Snij de knoflook in plakjes en voeg die eraan toe. Versnipper er met een schaar ook een handje peterselie overheen. Voeg er dan een 4 el olijfolie, 2 el balsamicoazijn, rasp van een halve sinaasappel, sap van een halve sinaasappel, ruim peper & zout en 1 snufje cayennepeper aan toe en hussel het geheel met je blote handen goed door.

Zet dit in een voorverwarmde oven van 180 graden. Rooster dit, met tussentijds omscheppen, een half uur tot het gaar is.

Kook dan het graan dat jij er lekker door vind gaar. Ik heb zelf parelgort gebruikt, maar couscous, bulgur, wilde rijst, quinoa of gierst is ook een prima combinatie.

Klop ondertussen 4 el mosterd en 2 el olijfolie tot een gladde dressing.

Als de groenten klaar zijn meng je het graan en de dressing er op de bakplaat doorheen. Leg dan op ieder, diep, bord een grote hand sla, verdeel de groenten er overheen en maak het af met wat verse peterselie en feta.

Eventueel een partje sinaasappel erbij en klaar!

---

[1] Wil je weten welke straf deze beste man aangemeten kreeg? Lees en huiver.. http://nl.wikipedia.org/wiki/Balthasar_Gerards

Diptepunt

Ik ben verliefd.

Continue klopt een onrustig binnenpretje aan mijn deur van expressie om zich als een vulkaan tot een big smile te erupteren. De donkere dagen van afgelopen maand zijn bij mij nog nooit zo verlichtend geweest. Alle wijn en Irish koffie waar we bij wijze van feestelijke uitzondering elke dag van de week mee proostten zorgden op geen enkele day after voor een spatje brakheid. En iedere ochtend gaat er een warme flits van gelukzaligheid door me heen wanneer ik als een passend puzzelstukje vastgeklemd in hem wakker wordt. Verliefd dus.

Los van het feit dat Kees, zo heet ‘ie, zich de gelukkigste man op aarde mag prijzen met deze catch of the century, zijn we met deze vlinders ook ontkomen aan de ellende van afgelopen maandag: blue monday. In het Parool las ik namelijk dat verliefdheid de enige remedie is tegen de treurige, neerslachtige en weemoedige gevoelens die de bedenker aan deze blauwe maandag toeschrijft. Waarom nou juist die maandag de pineut is, daar heeft de Britse psycholoog Cliff Arnall een uiterst plausibele en, naar eigen zeggen, wetenschappelijke verklaring voor. Zie formule onderaan...

Ik ontdekte zelfs dat Arnall het niet bij deze ene bijdrage aan de wetenschap heeft gelaten. Zo publiceerde hij ook een formule waarmee de gelukkigste dag van het jaar berekend kan worden en kwam hij met een sommetje op de proppen waaruit moet blijken hoe leuk een weekendje weg is. De uitslag van dit laatste vraagstuk volgens Arnall was significant: een weekendje weg is het leukst… als je niet gaat.

Voor alle mensen die een blauwtje hebben gelopen of er iemand één hebben laten lopen en dus afgelopen maandag wel bezig waren met het knopen van hun stropje, heb ik een geruststellende boodschap. Doordat die Arnall deze ellendige dag al in januari heeft gepland, kan het vanaf toen, de rest van het jaar, alleen maar beter worden! Het hoogtepunt van het dieptepunt is bereikt!

Daarom is het tijd voor een diptepunt, met een winterse accent: zuurkooltapenade.

Gooi de volgende ingrediënten in de keukenmachine:

• Handje smokey amandelen, 2 takjes basilicum, een el geraspte Parmezaanse kaas, beetje peper en een el zuurkool.
• Handje cashewnoten, 3 el witte bonen, 2 el gebrokkelde feta, 1 tl komijnpoeder, beetje peper & zout en een el zuurkool.
• Handje walnoten, 2 takjes basilicum, een el Parmezaanse kaas, 1 bosui, beetje peper & zout en een el zuurkool.
• Handje zwarte of Kalamata olijven, handje blanke amandelen, 2 takjes basilicum, beetje cayennepeper, beetje peper en een el zuurkool.

Even pureren en dan proeven: voeg vooral een ingrediënt toe dat jij mist.

Dit zijn de smaakcombinaties die mij het beste uit de test kwamen: maar experimenteer er vooral op los! Lekker bij de borrel op een toastje of met komkommer/ wortel, maar ook zeker door de pasta of soep!

Brood, daar zit wat in

Bij de bakker op de hoek gold vroeger op woensdag de actie: 13 broden halen, 11 betalen. Ja, met een gezin van 6 zijn dat aantrekkelijke winstpakkertjes. De schoolbel die op woensdag mijn schoolloze middag inluidde klonk altijd als muziek in mijn oren: hèt startsein van een oeverloos eetfestijn met kakelvers witbrood met van die knapperige tijgerrandjes in de hoofdrol. Terwijl de berg aan broden de tafel in beslag nam, lag er in de broodbak altijd nog wel een restje brood van de aanbieding van vorige week waar compleet geen aandacht aan geschonken werd. Behalve door mijn vader. Hij was stellig van menig dat eerst al het oude brood op gegeten diende te worden. Mijn kinderlogica van toen leerde me al dat de knapperige tijgerrandjes morgen niet meer hetzelfde zouden smaken en dat je dus met die overtuiging altijd achter de feiten aan zou blijven lopen. Mij niet gezien dus. Want wat ruikt en smaakt er nou lekkerder dan vers gebakken brood?

Tegenwoordig zijn trouwens veel mensen het hier niet meer zo mee eens. Brood lijdt aan smaad. Het productschap akkerbouw probeert al jaren met haar campagnes brood in Nederland aantrekkelijk te houden door in de strijd met Sonja, Atkins en de voedselzandloper met hun aloude leus op de proppen te komen: ‘Brood daar zit wat in’. Tja, en nu zelfs asbest. Ook dat nog…

Hoe zou asbest eigenlijk smaken? Zou ik bij een blinde test mijn vertrouwde tijgerrandje pardoes inruilen voor een croky asbestkorstje?

In een artikel op de website van Omroep West heeft Bakkersland aangegeven dat ze ervan verzekerd zijn dat de meeste asbestdeeltjes er met de ontlasting uit komen omdat dat is gebleken uit een proef met ratten van dertig jaar terug. Hmm… een hele geruststelling.

Mocht jij waaghals nou toch brood in huis durven te halen en je hebt geen idee wat je de volgende dag met het oude brood aan moet? Hier een tip voor broodrestjes. Papa zou me dankbaar zijn.

Aziatische borrelwentelteefjes

Klop de eieren los en meng er doorheen: een snuf currypoeder, vissaus, gembersiroop, 1 tl kerriepoeder, beetje peper & zout.

Snij de broodrestjes in repen en smeer van elke reep 1 zijde in met wasabi.

Verknip het zeewiervel zo fijn mogelijk met een schaar.

Verdeel een ruime hoeveelheid sesamzaad gelijkmatig over een bordje en doe datzelfde met het zeewier.

Week de repen brood een half minuutje in het eimengsel: laat ze goed volzuigen. Leg elke reep erna met 1 of 2 zijden op het sesamzaad of het zeewier. Bak ze daarna in een koekenpan, in een ruime hoeveelheid roomboter of olie op halfhoog vuur tot ze goudbruin zijn. De repen met het zeewier lijken een beetje verbrand, maar dat komt door de zwarte kleur van het zeewier: no worries dus!

Lekker met een ijskoud glaasje witte wijn.

Onthutspot

Op een dag vraagt juf Henny aan Keetje… Voor ik verder ga moet ik even uiteggen dat mijn ouders serieus in de veronderstelling waren dat het een puik plan was om mij als KeeTJE door het leven te laten gaan. Tot het moment waarop ik bij het afzwemmen voor mijn B-diploma werd omgeroepen om mijn diploma te komen halen. Ik hoor dat ‘tje’ nu nog door die grote, holle zwembadhal tetteren: mijn naam schoot me compleet in het verkeerde oorgat, waarna ik die verkleining eigenhandig en subiet uit mijn leven heb gebannen. Goddank. Maar dit dus terzijde…

Juf Henny vroeg me: “En Keetje, wat doet jouw vader voor werk?” Ik antwoordde gedecideerd maar ook verkneukeld: “Mijn vader is linker, hoezo?”.

Het feit dat mijn vader met zijn toga en houten hamer zijn leven lang het recht liet zegevieren, geeft toch wel aan dat taal al vroeg zeg maar echt mijn ding was. Dat is het nog steeds. Dikwijls judo ik mijn brein in een wurggreep om de etymologie, logica of betekenis van een woord te ontrafelen. Een van mijn huidige taalkundige fascinaties gaat over samengestelde woorden met een ontkennend voorvoegsel, zoals: ongelukkig, ongezellig en onaardig. Zowel mèt als zonder het ontkennende voorvoegsel ‘on’ komen ze in menig vocabulaire voor. Maar dan vraag ik me dus af of jij wel eens iemand verblijd hebt horen opmerken dat we vandaag een stuimig weertje voor de boeg hebben. Of word je er wel eens op geattendeerd dat jou heil boven het hoofd hangt? En stel nou dat je verneemt dat iemand ergens erg gesteld op is en jij bent het er niet mee eens.. Kun je dan zeggen dat je er ongesteld op bent? Hier word ik dan weer een beetje onpasselijk van (daar waar ik anders zo passelijk door het leven huppel) Of klink ik nu heel (on-)nozel?

Daarom hierbij een toepasselijk gerecht: hutspot, maar alles behalve traditioneel. Onthutspot dus. In de vorm van een soepie met onder andere pastinaak, zoals dat bij het Leidens ontzet in 1574 ook werd gegeten.

Snij 1 ui in dunne ringen. Verwarm in een koekenpan op laag vuur wat olijfolie. Als dat heet is gooi je de ringen erbij. Schud even om en voeg er dan een scheut balsamicoazijn en 1 el honing aan toe. Laat dit minimaal een half uur staan tot de ringen gekaramelliseerd zijn. Schud regelmatig om.

Hak dan de andere ui, pastinaak, zoete aardappel en wortel in blokjes. Verwarm in een braadpan op hoog vuur een ruime scheut olijfolie. Als dat heet is bak je eerst de ui en uitgeperste knoflook tot het glazig is. Gooi er dan de andere groente bij. Roer om, giet er de bouillon en een groot glas water bij en voeg 3 el mosterd toe. Zet het vuur laag en laat dit 20 minuten pruttelen tot het gaar is.

Haal dan de staafmixer er doorheen en voeg naar smaak peper, zout, meer mosterd en een klont roomboter toe. Je kunt nu met gekookt water de soep de gewenste dikte geven.

Giet de soep in een kom en serveer met de gekaramelliseerde ui.

Het menu even niet...

Na de overweldigende en aanhoudende hoos aan bezorgde oproepen en reacties van Keetenstijd-volgers, laat ik jullie niet langer in het ongewisse: ik leef, ook bij mij is 2014 reeds aangebroken en ik beloof dat ik snel jullie hongerige ogen tegemoet zal komen. Bij mij staat er nu echter niet veel soeps op het menu; zie afbeelding.
Keetenstijd wenst jullie uiteraard een overheerlijk 2014!