Verhuizing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Prinses Beatrix en ik hebben iets gemeen: beiden kozen we week 2 van februari 2014 om maar eens te gaan verhuizen.

Ik weet niet of Beaatje ervan op de hoogte was, maar gezondheidsinstelling Riagg waarschuwt voor het grote risico op stress als gevolg van een verhuizing. En gezondomgaanmetstress.nl beweert dat, na de dood van een naaste en ernstige ziekte of verwonding, verhuizen hetgeen is waar de mens compleet door van de wijs gebracht wordt. Angst en onzekerheid zou hieraan ten grondslag liggen.

Angst en onzekerheid? Die heb je toch net overwonnen door het vinden van een nieuw huis? Als de handtekening gezet is kun je er toch redelijkerwijs vanuit gaan dat het wel goed zit met je nieuwe stulpje.

Toch moet ik bekennen dat mijn verkassing ook niet geheel emotieloos plaats gevonden heeft. Zoals bovenstaande titel al aangeeft: het ging met horten en stoten en dan doel ik voornamelijk op de in-en uitpak fase. Als nooit tevoren word je bewust van de zin, onzin en hoeveelheid van… materie. Wat in mijn wandelgang de afgelopen week al voor matering door ging.

Fotoboeken van vroeger, strandjurkjes die ik met mazel 2 x per jaar draag, fuchsia-roze pumps die zo leuk passen bij die dito hoed; die hoed die weer in die levensgrote hoedendoos zit, en een loodzware gietijzeren fonduepan die ik 7 jaar geleden van de Sint heb gekregen; ik was er zó blij mee, hij zat nu nóg in de verpakking. Dit is slechts een kleine greep. 28 dozen had ik nodig om mijn leven te verpakken. 28 x 50 liter = 1400 liter levensbalast. Het enige dat maar door mijn hoofd bleef gonzen waren de gevleugelde woorden van Youp van ’t Hek: “Ik wil niet hebben, ik wil zijn”. Maar ja, weggooien is ook zo zonde..

Op een verhuisservicewebsite las ik dat er wordt geadviseerd om uit te gaan van 15 dozen per persoon. Misschien moet ik overwegen toch eens een bezoekje aan het Riagg te gaan brengen.

Ik vraag me af hoe onze voormalig koningin hier in staat. Heeft zij ook een ongebruikte fonduepan? Huurt ze ook een liftje? Ziet ze überhaupt een doos? En in hoeveel dozen sleurt zij haar leven mee naar Drakensteyn?

Of ik daar ooit achter kom is een raadsel. Tot die tijd laat ik mijn nu nog lege muren op me af komen al wachtende op de UPC, Telfort èn verwarmingsmonteur: Oost west, thuis best.

Voor het geval de pannenset nog niet gevonden is, hier een simpel, vullend en appetijtelijk receptje waar je slechts 1 koekenpannetje voor nodig hebt.

Croque madame met blauwe kaas & peer

Besmeer 1 zijde van het ene sneetje brood met mosterd en daarna royaal met de kaas van jouw keuze. Ik gebruik altijd Roquefort; mijn lievelingskaas.

Leg er dan 1 laag dunne plakjes peer en de volgende snee brood op.

Laat in de koekenpan een scheut kerrie-olie (of een klont roomboter/ scheut olijfolie met een 1/2^etl kerriepoeder) op hoog vuur heet worden. Leg de tosti in de pan en laat de onderste zijde goudbruin worden. Keer hem dan om, zet het vuur laag en dek af met een deksel. Dit laat je een paar minuten staan tot de andere zijde ook bruin en de kaas gesmolten is. Als ‘ie klaar is, leg je de tosti op een bord. Verwarm wat nieuwe olie in de pan en bak het ei gaar met de dooier zoals jij hem lekker vindt. Ondertussen open je de tosti, beleg je hem met rucola, sla je hem dicht en dek je hem af met het gebakken ei. Beetje zout & peper erover en klaar!

Tip: een sneetje brood met honing besmeren is ook woest aantrekkelijk!

Ballotoge

Het doek valt voor Keetenstijd.

Althans voor mijn zusje To dan. 5 jaar lang was zij mijn 1-koppige, hongerige jury die in mijn kielzog iedere culinaire boe of ba van mij overkwam, zag en overwon. Haar kritische blik, haar scherpe tong en haar fijne neus leidden eigenlijk steevast tot…. een “Hmmmm”. Kijk daar doe je het voor.

Mijn verhuizing is de rede van onze scheiding. En eigenlijk luidt mijn nieuwe huis het eind in van veel meer; namelijk een heel Kee & To-era. De afgelopen 6 jaar bivakkeerden we in 3 verschillende huizen in Amsterdam. Daarvoor gaf ik mijn stulp op Sint-Maarten aan haar door. In Groningen, waar we studeerden, waren we als zusjes, buren, hockeyteamgenoten, studiemaatjes en collega’s onafscheidelijk. En in ons ouderlijk huis ging het zelfs zo ver dat we jarenlang onze slaapkamer gedeeld hebben. Dit laatste behoeft enige uitleg: vele jaren boven ons leefde onze veel grotere, maar vooral toen veel wijzere, zus Heike. Heel gewiekst speelde ze in op de Siamese neigingen die mijn zusje en ik hadden. Zo kwam ze op een goed moment met het volgende aanlokkelijke offer: “Jullie kunnen voor altijd, elke nacht, samen slaapfeestjes houden in mijn slaapkamer!... In ruil voor jullie 2 kamers… Deal??” Tot mijn heel snel groeiende spijt bleek deze onderhandse overeenkomst geen niet-goed-ruil-terug-garantie te bevatten.

Ook in die tijd was ik al eindeloos met kokkerellen bezig, maar er moet gezegd worden dat To destijds wel gepoogd heeft een culinaire handreiking te doen. Ze had het helemaal uitgedacht: macaroni met ham & kaas zou op het menu pronken. Alle producten werden met haar uiterste zorg en tempo (‘Slow’ is haar middle name) verzameld. Ik werd vriendelijk verzocht de keuken te verlaten. “Nee, hulp was uit den boze.” Bemoeizuchtig en/ of bezorgd als ik ben stak ik na ruim 45 minuten toch maar eens mijn wipneus om de keukendeur. “Alles moest toch gekookt worden?” vroeg ze me. En bij het fornuis aangekomen zag ik een grote braadpan, tot de nok toe gevuld met water, maar ook met drijvende pastaschelpjes, een berg geraspte jong belegen kaas en een onsje gesnipperde achterham. Een soort fusioncooking avant la lettre.

Sociologe Marcia Millman heeft ooit onderzoek gedaan naar de bijzondere band tussen zussen. In haar boek ‘De perfecte zus’ zet ze uiteen wat haar bevindingen zijn. “Veel vrouwen verliezen als ze eenmaal uit huis gaan de goede band met hun zus." En: "Je moet accepteren dat je zus anders is dan je gewenst had.”

Misschien ben ik de uitzondering die Marcia’s gezellige mening bevestigd; ik weet ook niet wat ik ooit gewenst had. Óf ik ooit iets gewenst had. Wèl weet ik dat dat andere dak boven m'n hoofd de pret niet hoeft te drukken. Nog steeds staat mijn keukendeur wagenwijd open! 1 waarschuwing lijkt me op zijn plaats: To, doe niet je middle name, Slow, te veel eer aan; anders is het een en al gazpacho dat de klok slaat.

Tot daar sizzie!

Jij veelvraat hebt niet 1 lievelingsgerecht, maar deze behoort zeker tot een van je favorieten!

Pompoenlimoensesamsoep

Verwarm de oven voor op 180 graden. Schil de pompoen, verwijder de pitten en snij hem in blokjes. Gooi ze op een bakplaat en verdeel er de olie, sesamolie, sesamzaad, limoensap, limoenschil, gember, knoflook, rode peper & peper & zout over. Even husselen en daarna gaar roosteren in de oven. Ongeveer een half uur. Onderwijl regelmatig omscheppen.

Wanneer de pompoen gaar is, kan de oven uit en schep je alles in een pan. Hier voeg je de bouillon en de limoenbladeren aan toe. Dit geheel laat je 10 minuutjes doorkoken.

Ondertussen meng je door 4 el crème fraîche 1 tl komijnpoeder en snij je de bosui in ringen.

Na de 10 minuten doorkoken proef je de soep en als je wil breng je hem op smaak. Verwijder dan de limoenbladeren, voeg 3/4^e van de bosui toe en pureer het tot soep. Je kunt met water nu de dikte van de soep bepalen.

Giet de soep in kommen en werk hem af met ieder een el crème fraîche, wat bosui en versnipperde koriander.

Wil je ook die geinige croutons maken? Snij oud brood tot de vorm die jij wil en bak het goudbruin in olijfolie of roomboter.